Ι
ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ
Ἐγώ, ὁ Στέφανος, ἀνάξιο πλάσμα
- πεταμένο τό ὑλικό πού ξόδεψε ὅποιος μ' ἔφτιαξε
ἀπό λάσπη ἤ ἀπ' ὄνειρα, ὅπως λένε,
χαμένη ἀνάσα ἡ φωνή πού ἔφραξε τ' ὄνομά μου
σέ Παράδεισο ἤ Κόλαση, παλιόξυλο τό δέντρο
ἀπ' ὅπου ἔκοψα τό κάτεργό μου -
θύτης στόν πόλεμο καί θύμα στήν εἰρήνη,
μέ τήν ἴδια ἔξαψη, τήν ἴδια προθυμία, τήν ἴδια ἀφοσίωση,
πρός τόν ἄξιο μοναχό Τιμόθεο,
κάποτε ἀγαπημένο συμμαχητή Γκοράν,
φίλο τῶν παλιῶν μου ἀτοπημάτων
κι ἐχθρό τῶν τωρινῶν μου ἐγκλημάτων.
Ἄν ἔχεις κάποια ἰδέα τί σκέφτεται ὁ Θεός
γιά τήν κατάντια μας, γράψε μου ἀμέσως.
Δέ θά' θελα νά μ' ἔβλεπε ἔτσι ἀνοχύρωτο μπροστά του.
Ἄν δέν ἔχεις, τί κάνεις ἐκεῖ πέρα στίς ἐρημιές;
Τόσο ἀκατάδεκτος ἔγινες πιά μέ τή ζωή,
ἐσύ πού ὑποτίθεται πώς ἤξερες καλά
πόσο θηρίο ἀναιρεῖ κάθε ψυχή
καί πόσο αἷμα ἀποσιωπεῖ ἡ σάρκα;
Θυμήσου κήπους!...
Γιώργος Μπλάνας
ολόκληρο το ποίημα στην ιστοσελίδα
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/archilochos/blanas/epeisodio.html
